هر کس که در دست محرّم دست دارد

بر آتش سوزان این غم دست دارد

عشق حسین ابن علی بی شک و تردید

در ذرّه ذرّه کار عالم دست دارد

گفته بودند تو نمی ‌آیی، شک نکردم! خودت قضاوت کن

حقّ من را که سال ها این‌جا، منتظر بوده‌ ام رعایت کن

گفته بودند بین یارانت، جای یک دختر دهاتی نیست

باشد آقا فقط همین یک بار، چند لحظه قبول زحمت کن

با یک نگاه، عاشق خود را شهید کن

این جمعه را به یُمن قدم هات عید کن

داغ ندیدنت به دل هر شقایق ست

این جمعه، داغ باغچه را ناپدید کن

آهي اگر برآمده، از جان كيستي؟

اشكي اگر چكيده، ز چشمان كيستي؟

اي سرخ‌پوش شعله‌ور شهر آسمان

اي آفتاب، سينه ی ‌سوزان كيستي؟

دلم قرار ندارد که کم کنم گله ها را

پر از صفای تو دیدم تمام هروله ها را

هزار سال حضوری، به قدر هجری نوری

- نشد رصد بکنم این حدود فاصله ها را -

تمام حاجت ما را خدا به ما داده

که از صفای حسینش به ما صفا داده

تمام آرزویم دیدن محرّم بود

که فیض درک عزا را خدا به ما داده

عمری ست خاک مقدم ماه محرّمم

دائم نشسته بر سر راه محرّمم

جز درگهش به هیچ دری رو نکرده ام

تنها، گدای سفره ی شاه محرّمم

وقتی که همه به سنگ عادت کردند

در پیله ی عافیت اقامت کردند

از صحنه ی کربلا ملائک با سوز

هفتاد و دو آیه را تلاوت کردند

شاعر: علی حاجتیان فومنی

              میخوای بگم دنیا از کجا میاد ؟

               د : دلتنگی

                     ن : ندامت از گذشته

                          ی : یأس به آینده

                               الف :

                          ای کاش به دنیا نمی آمدیم ...